“Alam mo, wag mo kasing problemahin yung hindi mo pa problema. Kaya ka nababaliw eh.”

Expect the unexpected. Yun ang laging sinasabi ng mga taong ayaw ma-disappoint sa buhay. Kaya naman lahat na ng pwedeng manyari iniisip. Pero minsan kasi, somusobra na yung pag-iisip ng mga negatibong bagay. Nasasapawan na yung sa positibong aspeto.

Hindi naman pwedeng lagi na lang negavibes. Marami kasi itong naidudulot na masama. Kapag ganito kasi, kadalasan nagiging malungkot ang pakiramdam ng tao. Bumababa ang tiwala at bilib sa sarili. Nagkakaroon ng insecurities hanggang sa umabot sa puntong pagseself-pity. At kapag nanyari yun, nagiging bulag na siya sa mga taong tunay na nagmamalasakit at nagmamahal sa kanya. Kasi nga, pakiramdam nya wala siyang kwenta.

Dapat matuto rin tayong mag-isip ng mga magagandang bagay. Subukan din nating magkaroon ng pag-asa sa lahat ng aspeto ng buhay. Dapat marunong rin tayong pasayahin ang sarili natin sa mga simpleng bagay lang. Mag-relax, mag-enjoy, at magpakasaya ng walang inaaalala.

Maikli lang ang buhay, sulitin natin. 

Wala kang magawa. Masarap ang tulog mo nang magising ka sa di malaman na kadahilanan. Ang sarap na sana kung nagtuloy-tuloy. Kaso naputol eh. Ang hirap na makabalik sa pagtulog.

Kasabay ng paggising ng diwa mo sa gabi, bumabalik ang nakaraan. Naalala mo ang mga panyayari sa buhay mo na minsan kinailangan mo nang kalimutan. Hindi naman kasi ganun kadali kalimutan ang lahat. Kahit anong pilit mong pagbura ng mga ito sa bawat sulok ng utak mo, andyan pa rin yan. Kahit bullshit pa yan, nakatatak pa rin yan.

At yun ang masaklap dun, kung ano yung masakit, yun pa yung hindi mabura-bura agad.

Masasabi mo lang na nakalimot ka na talaga kapag  wala ka nang pakiramdam. Hindi naman sa walang pakialam, pero yun yung puntong hindi ka na nasasaktan. Kumbaga kapag nabalikan mo ang isang alaala, tatawanan mo na lang at iisipin na isang karanasan lang ito sa nakalipas.

Kailangan ba talagang sundin ang mga patakaran sa pag-ibig? Pero ang totoong tanong, meron nga ba talagang rules ang pag-ibig?

Kung tutuusin, wala naman talaga. Basta tapat at totoo, okay na yun. Para sa akin, tao lang mismo ang gumagawa ng mga ganun dahil sa paghubog sa kanila ng iba’t ibang bagay tulad ng kultura o mga ibang taong nakamasid sa kanila. Ang pag-ibig walang klasipikasyon ng true or false. Tao lang ang humuhusga dito. 

REBELDE

Dati lagi akong nagtataka kung bakit may mga batang nagtatago ng kung sino sila sa sarili nilang pamilya. Parang ang labo kasi hindi ba? Kaya nga “Pamilya” kasi sila yung palaging andyan para sayo. Sila yung mga taong maasahan mong magiging totoo sayo.

Siguro masyado lang kumitid ang utak ko na ang pamilya ganito ganyan. Pero hindi naman pala kasi applicable yun sa lahat. Depende pa rin sa kung paano tinanim yung relasyon ng bawat isa. Kaya nga siguro may mga magulang na kayang abusuhin yung mga anak. Meron din naman mga anak na walang pakialam sa mga matatandang magulang.

Hindi pala lahat ng kapamilya mo willing tanggapin kung sino ka. Minsan kailangan mong magbago para sa kanila. Oo, siguro para sa ikabubuti mo rin. Pero minsan dahil “wala lang”, gusto lang nila na ganito ka.

Tulad na lang ng mga batang hindi makapili ng gusto nilang tahakin na kurso sa kolehiyo. Gusto nila ganito ganyan, eh si Mommy at Daddy gusto ganun. Kaya napunta sa kursong hindi naman talaga niya gusto o hilig. O kaya naman ay yung mga batang hindi nakakapamili ng taong mamahalin dahil magulang nila ang namimili para sa mapapangasawa nila.

Minsan ang sarap sabihan ng mga nakakatanda sa pamilya na sana makinig naman sana sila. Hindi naman kasi lahat ng sinasabi ng matatanda ay umaayon sa tama. At para sa akin kasi, hindi naman porket nag-invest sila sayo ng pera(pagpapa-aral), eh pag-aari ka na nila. Kumbaga para kang isang robot o kaya naman ay manika na may nagkokontrol sa mga desisyon mo at sa mga galaw na pwede mong gawin. Walang kalayaan. Walang sariling pananaw. Walang sariling opinyon.

Kung ganun rin lang, sana ikinulong ka na lang sa kahon.

"Huwag Mo Akong Husgahan, Hindi Mo Ako Kilala"

Palagi kong naririnig o nababasa to kung saan-saan. Totoo naman talaga, masama manghusga ng tao lalo na kapag hindi mo pa lubusan na kilala. Posible kasing hindi ka niya maintindihan dahil magkaiba kayo ng posisyon. Posible na nasasabi niya yung mga ganung bagay kasi wala siya sa katayuan mo.

Pero minsan parang mas mabait pa yung mga hindi mo masyadong kilala kesa dun sa alam mo na kung ano talaga yung ugali. Kaya nga masaya mag-college o mag-highschool, o lumipat ng panibagong opisina, o kung ano mang bago. Wala kang kilala. Bagong reputasyon. Malinis ang lahat. Pwede kang mag-bagong buhay.

Ewan ko lang, naisip ko lang naman. 

Ang hirap kasi sa mga taong matagal na nating kakilala o matagal na nating kasama, minsan sila na mismo yung nagdidikta kung sino ka. Kung sino yung mga kaibigan mo. O kaya naman ay kung ano ang mga dapat mong gawin kahit hindi mo naman talaga gusto. “Kinasanayan” kumbaga.

Minsan hindi mo rin matanto kung ano ba talaga ang pakay nila. Kung totoo ba na may malasakit sila sayo o sadyang gusto ka lang nilang pagtsismisan at pakialaman.

Masakit

Kanina habang kumakain ng hapunan, nagka-kwentuhan kami ng ate ko. Hindi ko alam kung anong dahilan kung bakit napunta sa ganun ang usapan pero ito ang sabi niya.

“Alam mo napapansin ko sayo, kapag may gusto kang lalaki tapos biglang may umekstra na babae, parang ayaw mo na agad.”

Syempre, hindi naman ganun ang pananaw ko. Todo depensa ako.

“Hindi ah. Di naman ako ganun eh.”

Kapag kinakalaban ang daloy ng alon, mas mahirap. Mas lalong lumalakas.

“Oo kaya. Ganun ka lagi. Ganun ka kay ganito.. Ganun ka kay ganyan.. Eh normal lang naman kasi yun.”

“Alam ko..”

Tapos bigla rin akong nalungkot sa mga sumunod na sinabi ko..

“Ewan ko, feeling ko hindi naman ako ganun eh. Pero kung ganun nga ako..  Siguro hindi kasi ako confident na ako yung pipiliin palagi.” Sabay tawa tas sabi ng “Aray ang sakit.”

Pero hindi nga.. Kung ganun man ako, sana dumating din yung panahon na ako yung pipiliin. O mas maganda kung hindi ako kasama sa options, kasi ako lang talaga at wala ng iba pa.

Madalas sa mga Taong INLABABO

Wala lang yung title. Isang ka-echosan kumbaga.

AMBIVALENCE.

Ayon sa Wikipedia, “Ambivalence is a state of having simultaneous, conflicting feelings toward a person or thing.^[1] Stated another way, ambivalence is the experience of having thoughts and/or emotions of both positive and negative valence toward someone or something.”

Sa madaling salita, ito ay isang kondisyon ng tao kung saan makakaramdam siya ng dalawang magkasalungat na emosyon patungkol sa isang bagay o isang tao.

Kadalasan makikita mo ito sa mga INLABABO. Ito yung mga nasubsub at nahulog sa isang tao. Charot. Ang dami kong sinabi eh “Inlove” lang naman ang gusto kong sabihin.

Hindi ko alam kung bakit pero siguro normal lang na magkaroon ng ganitong feeling. Yung mga tipong 

“Galit ako sa kanya pero mahal ko siya.” 

Ang labo  (mukhang kakailanganin mo magsuot ng salamin) pero siguro ganun na nga.

Ilan sa halimbawa nito ay..

• Naiinis ka sa crush mo kasi hindi nagre-reply sa kunwa-kunwariang GM mo pero send ka pa rin ng send ng mga love quotes. 
• 
  
• Galit ka sa ka-relasyon mo dahil hindi ka man lang binati ng Happy Motmot pero binilhan mo pa rin ng regalo.
• 
  
• Nag-gagalaiti ka dahil inisnab ka, pero deep inside isang ngiti lang niya maski hindi naman sa iyo, tunaw ka na.

At higit sa lahat, parang ganito lang yan eh..

Galit na galit ka dahil pakiramdam mo ang taba-taba mo, pero kain ka pa rin ng kain.

Minsan masaya mag-panggap na tanga ka.

Ang sarap kasi pakinggan yung mga kasinungalingan kapag alam mo kung ano yung katotohanan.

Minsan may mga pagkakataon na dumadating sa buhay natin yung mga taong hindi natin inaasahan na makikilala natin. Yung tipong wala kang koneksyon, pero naging parte pa rin siya ng buhay mo. Masaya man o malungkot, kasama pa rin siya sa libro na isinusulat mo. Librong ikaw ang may akda. Hindi mo na kailangan ng editor o publisher, automatic na yun. Dokumentado lahat.

Yung mga ganitong tao, hindi mo man gustuhin, pero hindi ka pa rin sigurado kung hanggang anong chapter sila aabot. Kung hanggang dulo, o kung hanggang anong page. Hindi rin kasi maiiwasan na dumating sa punto na kailangan mo nang magpaalam sa taong iyon kapag sobrang daming masasakit na panyayari ang nagaganap.

Pero ganun talaga, yan ang kwento ng buhay eh. May dumadating, may nawawala. Isa lang ang nasisigurado ko. Mas magiging okay ang lahat kapag itinago mo ang mga ganitong kakaibang istorya ng buhay mo; Sa puso man o sa isipan.

Kaya Hindi Makuha Ang Isip ng Babae

Normal lang siguro na magkaroon ng hindi pagkakaunawaan sa pagitan ng isang lalaki at isang babae. Kadalasan kasi HINDI daw maintindihan ng mga lalaki ang gusto ng mga babae. Kaya siguro madalas rin akong makarinig ng mga ganito.

“Hindi ko alam kung anong nasa isip mo.”

“Hindi ko mabasa kung ano yang takbo ng utak mo.”

at marami pang iba na parang ganyan din naman. Ewan ko lang kung tama ako, pero palagay ko ganito kasi talaga ang nanyayari.

Minsan kasi may mga sitwasyon na ang mga babae ay gumagamit ng REVERSE PSYCHOLOGY. Ito yung binabaliktad mo yung kung ano ang talagang gusto mo para makuha mo ang nais mong resulta.

Halimbawa..

Kapag merong isang party na invited si Boy at hindi si Girl, malamang magpapaalam si Boy hindi ba?

Boy: Pwede ba akong pumunta sa debut ni (insert another girl’s name) bukas?

Girl: Ah.. Oo, ikaw bahala. (Pero deep inside ayaw niya.)

Edi syempre pupunta si Boy hindi ba? Pero magugulat na lang si Boy kasi parang nagtatampo na si Girl. Ang labo hindi ba? Masyado kasing literal ang pag-pick up ng isang lalaki sa mga sinasabi ng babae.

Isa pa, yung katagang “Ikaw ang Bahala”, parang isang pagsubok yan. Alam talaga ng babae kung ano ang gusto niyang gawin mo pero hindi niya ito sasabihin dahil gusto niyang ikaw mismo ang makaisip nun kasi “dapat alam mo na yan” daw. Kaya nga laging sinasabi ng mga lalaki ang mga katagang“Hindi ako manghuhula”.

Hindi ko rin alam kung ano ang nasa likod ng ganitong kaisipan ng mga kababaihan. Magulo, pero intindihin niyo na lang. Mahal niyo naman kami eh. :D