Laitan Mondays: Don't Talk to Strangers

Naalala ko pala kahapon, mukang tanga lang. Naglalakad ako papuntang mrt nang biglang may lumapit sa aking manong.

"Miss saan ang work mo?" tanong niya.

"Ah hindi po, pumapasok pa po ako." sagot ko naman, medyo magalang.

"Kahit linggo?" tanong niya ulit.

" Ah hindi po. Wala na po kaming pasok."

"Ah ganun ba? Miss pwede makuha number mo?" tanong niya sa akin.

Syempre natawa ako. Di ko na napigilan.

"Eto naman si kuya oh, nakakaloka." natatawang sabi ko.

"Ang ganda mo kasi miss eh, ano pwede makuha?"

"Hay nako manong, hindi! Hahahaha! Dun ka na nga, nakakaloka." sabi ko habang nakakatawa.

Sa totoo lang, dapat umpisa pa lang hindi ako nakikipag-usap sa hindi ko kakilala. Eh malay ko ba kung magtatanong lang kung saan ang sakayan sa ganito ganyan. Kuya talaga, mukha ka pa namang pawis na gummy bear pero hindi rin, di ka rin kasi mukhang yummy. HAHAHA.

ANSABE KO naman diba? Bata pa po ako. Tatay na kita eh. Hahahhaha.

First Studio Photoshoot Experience :D

Dumadami ang perstaym ko sa buhay. Siguro ilang first time na lang ang dapat kong maranasan. Charooot. HAHAHAHA. Anyway, kanina lumabas na naman ang pagka-ambisyosa ko. Nagpunta ulit ako sa mga modelling cheverloooo.

Naiisip ko nga mahiwaga siguro talaga ang mundong internet dahil marami na talaga akong nakikilalang kaibigan dito na nagiging kaibigan ko sa totoong buhay. Nakilala ko si Keiann sa facebook. Pareho kasi kaming kinontak nung chever sa Go-see. So sabay kaming nagpunta. Pagdating dun sa studio, nawindang naman ako dahil meron palang photoshoot na nanyayari.


Medyo matagal din kaming nag-hintay bago ang screening. AS IN MATAGAL. Pero ayos lang, nag-enjoy naman ako makita na may mine-make-up-an, may pinipiktyuran, may nagpo-pose sa salamin, atbp.

Dumating yung magscreen samin. Pinalakad kami habang nakatakong. Nakooo naman. Hindi talaga ako marunong maglakad kapag may heels. Hindi naman kasi ako chix na babaeng-babae. Sa katunayan, boy ako. Oo, boy. Hahahaha.

Syempre ang comment, FAIL. Hahaha. Needs more improvement. Akala ko uwian na, pero bigla na lang sabi niya.. " O magbihis na kayo." Grabehan lang, yung suot ko akala mo kasama sa temptation island. Gulagulanit. Akala ko naman kasi ekekekan lang. Eh yung iba, nakaporma pala. K...

So ayun, nagpiktyur. Naghintay. Tumawa. Nakipagkilala. Nakipagkwentuhan. Natatakot pa ako sa photographer kasi first time ever ko talaga ito sa studio na may mga kasamang nagmo-model talaga. At first time ko rin magpiktyur na may nag-ayos sa akin na make-up artist. Sorry ignorante. :P

PAHINGI naman ako ng likes. HAHAHAHA. Kdot.
http://www.facebook.com/photo.php?fbid=161819630578766&set=a.158713064222756.36441.138011319626264&type=3

Echoserangbata Video Blog Episode 3: Bampira sa Gabi

Ito ay RATED PG. Ang ilan sa mga eksena ay posibleng maging dahilan ng matinding pagsusuka at pagkaduwal sa harap ng monitor. Patnubay ng magulang ay kailangan. :D

Magpa-sexy na kaya ako? NOT.

Bakit paulit-ulit na lang akong naloloka? Isang patunay ba ito na ako ay isang loka-loka? Well, ang totoo niyan hindi naman talaga tanong yun. Isang rhetorical question naman iyon. Dahil loka-loka naman talaga ako. Pero hindi yan ang punto ko..
Kaya ako naloka kasi may mga kaganapan sa buhay ko na hindi ko naman inaakala. Alam naman nating lahat dito na isa akong ambisyosang feelingera pagdating sa mga model-model na ganyan.

Meron akong isang kaibigan na nakilala ko screening. Sa totoo lang, hindi pa kami nagkikita. Sa internet at sa facebook lang kami magkaibigan. Maganda siya. Matangkad. Flat Abs. Straight hair. As in. Nakakapang-liit pero hindi ko naramdaman yun kahit maliit naman talaga ako dahil napakabait niya. Sinama niya ako sa isang screening para sa event, at dahil bored ako sa buhay sembreak(pero mas masaya na to kesa sa busy sa iskwela) sumama naman ako ng walang tanong-tanong.

Pagdating dun, nagulat ako. Isa pala itong event ng isang Men's magazine. HAHAHAHAHAHA! Nakakatawa diba? Kasi hindi naman ako fit at lalong hindi naman ako sexy. Pwedeng patawa pa ulit ng isang round? HAHAHAHAAHAAA! Teka, baka mapagkamalan mo itong sarkasmo. Hindi ah, literal na tawa to! Plano ko sanang mag-back out kaso nahihiya naman ako sa kaibigan ko pati na rin sa mga tao na andun. Nakuha na kasi yung litrato namin. Alangan naman na bawiin ko pa lahat.

Anyway, highway, broadway, ayun na nga. Binigyan nila ako ng application form. "Model's info" ang nakalagay. Unang kita ko pa lang.. Nakita ko kaagad ang mahiwagang "VITAL STATISTICS". HAHAHAHAHAH. Patawa ulit.

May issue ako sa ganyan kasi alam kong hindi ako sexy. Sakto lang ako sa boobs pati sa hips. Bewang ang problema ko.

"36- _____ - 36" Hulaan niiyo nalang ang bewang ko. (Hint: malapit lang siya dyan.)

Tawa na ako ng tawa nung sinusulat ko iyon. Nagtataka na nga yung kasama ko kung bakit ako nababaliw mag-isa. Maya-may tinawag kami para sa interview. Ayos naman. Sabi pa nga sa akin nung nag-interview, magpapayat daw ako ng konti para sa next event sa December. ASA NAMAN! :P

Pero wala akong pake kung pumasok o hindi, basta ang sa akin nag-enjoy ako sa panibagong experience. 

Dragon Pruuut: So Amazing Ebs

Paalala: Kung mahina ang sikmura mo sa mga nakakadiring bagay, malamang wag mo na ituloy ito at baka masukahan mo pa ang monitor.

Isa sa mga pinaka-masarap na pakiramdam ay ang pag-release. Sabi nga ng kaibigan ko, “Ang sarap tumae.” Ang sarap ng tae. Kumbaga yung pakiramdam na inilabas mo ang sama ng loob mo ng buong-buo at walang putol. Yung ginhawa kapag nailabas mo kung ano ang dahilan ng paghilab ng iyong tyan. Ahhh sarap.

Nagulat ako nang makita ko kung ano ang nasa inidoro. Hindi ko matanto kung bakit ganoon ang itsura ng Ebs. So amazing. Hindi ko akalain na posibleng maging ganoon ang itsura. Parang dalmatian. May batik-batik na itim. 

Habang pinagmamasdan ang “So Amazing Ebs” made by me, inisip kong mabuti ang mga kinain ko para magkaganoon. Kanin, Tapa, Maraming itlog, Chicken Tocino, Mr. Chips, Bangus na daing, isang Choco Mucho, isang buong bar ng Cadbury, Ilang gulay, ilang pirasong lanzones, Mechado, Tapsilog ulit, at tapsilog ulit. Pero meron akong naalala na isang pagkain na kamukha ng aking “So amazing Ebs Masterpiece.”

At yun ay ang Dragon fruit! Sa wakas, alam ko na kung ano ang dahilan ng isang phenomenon. Pwede pa pala akong gumawa ng iba pang-shape ng “So Amazing Ebs”. Ikaw rin, pwede kang maka-gawa. Kaya punta na sa suking tindahan at bumili ng dragong fruit. Try na!

Ps: Dapat ay isang buong dragon fruit ang kakainin para mas epektibo ang dating.

Suntok sa Lungs

Sobrang nalulungkot na ako. Hindi ko alam kung tama ba itong reaksyon ko sa nanyari, parang mas apektado pa ako sa mga taong totoong involved. Sa totoo lang, hindi lang ako malungkot. Naiiyak na talaga ako. Ang hirap magpaalam sa mga taong napaka-importante sayo. Ayokong isipin na manyayari to, pero wala. Nanyari na rin. Wala naman akong magagawa. Wala rin silang magagawa. Ang tanging posibleng manyari na lang ay pagtibayin namin ang relasyon ng bawat isa. Pero paano manyayari yun? Posible pa kaya yun kung minsan-minsan na lang kami magkikita? :((

Sabi ng kaibigan ko, may linya sa gitna ng pagka-miss at sa paglimot. Ayokong mapunta ang lahat sa kalimutan. Pero paano kung sa parte ko hindi lumalagpas sa linya ng pagka-miss, pero paano kung sila oo? Ang sama talaga ng loob ko.  Hindi ko maintindihan kung bakit ganito yung nanyayari. Pakiramdam ko inagawan ko. Pakiramdam ko, iiwan ako. At pakiramdam ko, mag-isa na lang ako. Pinagdadasal ko bago matulog na sana hindi manyari ito. Pero nanyari pa rin. Ayokong magkahiwalay kami.

Kung sino pa yung mahalaga, siya pa yung mawawala. Kung sino pa yung kailangan mo, siya pa yung maglalaho. Kung sino pa yung gusto mong makasama ng pang-matagalan, siya pa yung aalis. Alam kong walang may gusto nito, sadyang tinadyakan lang kami ng tadhana. Sinipa-sipa ng kanya-kanyang kapalaran.

Naloloka ako sa mga Call center agents na tawag ng tawag dito sa bahay para maningil ng utang.

Ganito kasi yun..

Maliit lang naman ang bahay namin. Pero dahil mas maliit ang pamilya namin kaysa sa bahay namin, nagkaroon kami ng boarders. Isa sa dalawa naming boarders dati, ay naninirahan pa rin dito. Pero yung isang boarder namin na napaka-gaga ay wala na.

Hindi ko rin alam kung paano niya nagawa ang lahat ng iyon pero malaki kasi ang pagkaka-utang niya sa mga bangko. Madami siyang credit cards at ginamit niya iyon ng ginamit. As in want to sawa. Unlimited pero limited din pala. Kumbaga pina-abot niya ng maximum ang utang niya sa mga credit cards.

Pagkatapos noon ay umalis na siya dito. Sa totoo lang, may utang pa siyang 2k dito pero di bale na.
Sa madaling salita, tinakasan niya lahat ng utang niya. As in wala siyang balak magbayad. Nagpalit din siya ng opisina na pinapasukan. Bongga teh. Pero masamang gawain.

… Kaya ayun, kahit mahigit limang taon na siyang wala dito, todo tawag pa rin dito sa bahay namin yung mga tinakbuhan niya ng utang.

Kaya ko nasabing nakakaloka ang mga taga-call center na tumatawag dito dahil sa dami na ng experience namin sa kanila. As in tawag talaga sila ng tawag kahit ilang beses namin sabihin na wala dito ang hinahanap nila.

Nakakaloka nung minsan, nag-panic attack yung tatay ko. Paano ba naman kasi? Binalaan ng agent na yun yung tatay ko na kukunin daw nila lahat ng gamit dito sa bahay. Tapos ipapakandado itong bahay. Eh alpha kafal the fes naman. Ang lakas manakot. Pero inferneeesss, gumana sa tatay ko. Talagang tumawag siya sa brgy. Tapos pinauwi niya yung nanay at isa pa namin boarder dito sa bahay kasi daw “kukunin na yung bahay” namin. Natatawa na lang ako.

Isa pang nakakaloka na experience eh yung kanina. Napaka-taray! Nakakaloka. Ako mismo ang nakipag-usap at nung hindi na kinaya ng super powers ko ay ibinigay ko na sa ate ko.

Agent: Hello, andyan ba si Chris?


Ako: Sino po sila? Ay wala pong nakatira dito sa bahay na ganyan.


Agent: E tama naman itong number na tinatawagan ko ah.


Ako: Eh wala nga pong nakatira na ganyan dito.


Agent: Ah talaga? E ang galing naman! Paano nakuha yung number niyo dyan?


Ako: Eh malay ko po ba. Bat sa akin niyo itinatanong?


Agent: E paano niya nahulaan yung number niyo kung ganoon? Ito kasi yung binigay niya.
(insert paulit-ulit monologue ng agent tungkol sa kung papaano nakuha yung number.) Hindi ko kinaya, unli ata si Ate at hindi makuntento na WALA dito ang hinahanap niya. Binigay ko sa ate ko.


Ate: Hello sino po sila?


Agent: Andyan ba si Chris?


Ako: Potek, paulit-ulit sinabi ko na nga na wala. (Kay ate)


Ate: Ay walang ganito. Sa iba na lang kayo maghanap. Lagi na lang hinahanap yan dito eh hindi naman namin yan kilala.


Agent: Gaano katagal na ba yang bahay niyo?


Ate: Mga 1960s pa.


Agent: Ahhhhhhhhhhh. Wow. Ang galing naman ang tagal na pala ng pldt niyo kung nung 1960s pa. Bat hanggang ngayon buhay pa rin?


Ate: Ah, yung bahay kasi yung tinutukoy ko diba? Akala ko naman matalino ka. Yung bahay yung tinatanong mo eh.


Agent: Ano?!


Ate: Wala. Sabi ko walang nakatirang ganyan dito. Sa iba na lang kayo nmaghanap kasi wala naman ganyan dito. Subukan niyo hanapin sa opisina niya, malay mo.


Agent: Eh parang mas magaling ka pa sa akin ah, ikaw na lang kaya dito?


Ate: Ayoko nga.


Agent: E bakit ayaw mo?


TAS PARANG AKO… WHAT THE FUCK. Tumawag ba siya para makipag-away? Nakakapang-init ng mani! D:<

Natatawa lang ako kanina habang kausap ko yung kaibigan ko sa text. Sobrang gaguhan.
Ako: O kain na ulit! Hahaha!
Siya: E busog pa ako, kakatapos ko lang mag-lunch.
Ako: E bakit ako?
Siya: Hala! Baka buntis ka!
Ako: Oo nga. Hala. Pakiramdam ko buntis din ako. Isang buwan na akong delayed.
Siya: Hala ka! Lagooooooot!
Ako: Hala talaga. Baka nagdadalang tae na ako. Hahahah!
Siya: Eh kelan ang ka-bwanan ng tae mo?
—Ang tae lang. Hahahaha!

TAPOS NA.
Tapos na ang exams. Tapos na ang hellweek. Pero hindi pa tapos ang kaba ko. Hindi ko pa rin kasi nakukuha kung ano ang resulta. Kamusta na ang lahat? Ako ayos naman. Ang sarap matulog. Ang sarap manuod ng pelikula habang nakahiga sa kamang maraming unan. Sabayan mo pa ng lamig ng aircon at makapal na kumot.

Sasabihin ko lang ulit na lahat ng tao pantay-pantay. Baka kasi nalilmutan ng iba, at nagiging mas mataas ang tingin nila sa kanilang sarili kaysa sa kanilang kapwa. Hindi pwede yun, ang tae ng mayaman, tae rin ng mahirap. Walang pinagkaiba yun. Pareho pa ring tae.


Pa-rant lang. Kung ayaw mo makinig, itigil mo na ito. Hahahaha.

Kanina kasi, nagkakagulo. Alam naman nating lahat na panahon na ng finals. Meron akong isang subject na sobrang kailangan ng oras para mag-aral. Anatomy laboratory. Iisa lang ang lab ng mga estudyanteng Medicine at Rehab Sciences. Galing ako sa Rehab Sciences (PT). Hindi ko alam kung bakit hindi kami pwedeng mag-aral ng mga cadaver. Pero ang Medicine pwede.

Kung tutuusin, pareho lang naman may practical exams. Magkaiba naman yung cadaver na gagamitin. May sarili silang patay, may sarili rin kaming patay. Hindi naman namin gagalawin kung ano yung kanila. Kailangan lang talaga namin mag-aral. Pero bakit ganon? Ayaw nila kami papasukin sa loob ng lab. Bawal daw. Med lang pwede. Anong dahilan ng pag-iinarteng iyon? Nagbabayad din naman kami. May exams din naman kami. Hindi porket magdo-doktor sila tapos kami magpi-pt lang, ganun na agad.

Minsan talaga...