Galit-galitan Effect

Minsan mahilig tayo sa ganito.

Aminin mo sa sarili mo na masarap suyuin ng ibang tao. Ang sarap ng pakiramdam kapag may taong maglalambing sa iyo at magpapakita na kaya niyang gawin ang lahat para sa iyo. Masaya eh. Pakiramdam mo espesyal ka. Pakiramdam mo napaka-importante mo.

Kaya ito, unting mali lang ng kaibigan o ng kasintahan o kung sino man, ikagagalit mo kunwari. Kahit mababaw lang. Hanap butas. May nasabi lang, galit na kunwari. May nagawa lang, galit na kunwari. Naging busy lang saglit, galit na kunwari. May nalalaman pang Cold o Silent treatment cheverloo. 

Pero ano nga ba ang totoo? Galit ka nga ba? O gusto mo lang maramdaman na importante ka sa taong iyon?

Normal lang yun. Ganun naman talaga eh. Ang maramdaman na maynagmamahal sa iyo ay isa sa mga posibleng dahilan kung bakit gusto mo pang mabuhay dito sa mundo. Isang pakiramdam na walang katapusan na hinahanap-hanap ng tao.

Ang mahirap lang eh kapag nag “galit-galitan effect” ka, tapos sinabayan pa niya, posibleng mauwi sa totoong away. Hanggang sa maiinis na kayo sa isa’t isa kasi walang nanunuyo. Paano ba naman kasi, pareho nga kayong galit-galitan.

Minsan talaga dapat alamin mo kung ano yung biro sa hindi, para naman hindi magkaroon ng hindi pagkakaunawaan.

Dapat hindi ginagawang basehan ang relasyon sa text, chat, o internet sa magiging relasyon sa totoong buhay. Marami kasi sa atin, malabo sa ganito. Sobrang malapit ka sa taong iyon kapag kausap mo via net/text pero kapag sa personal, hindi mo naman nakakausap. Hindi mo nga matignan o makasama dahil hindi naman kayo “close” sa totoong mundo. Dun lang sa “sarili” niyong mundo.

First

Isa sa pinakamahirap na sitwasyon kapag sasabihin mo sa taong mahalaga sa iyo na gusto mo siya. Ang daming “factors to consider” di ba? Parang lahat na lang iisipin mo, kung anong magiging reaksyon niya, kung tatanggapin ka ba niya, kung gusto ka rin ba niya, kung magagalit ba siya sayo, kung lalalayo ba siya sayo o magbabago ang pagtrato niya sa iyo. Madami. Hindi lang yan, madami pang iba.

Pero paano kung naghihintayan lang kayo? Paano kung inaantay ka niyang mauna na umamin sa mga nararamdaman mo? At paano kung naghihintay ka rin lang na umamin siya sayo? Mukhang tanga diba?

Kasi maraming oras ang nasasayang. Lagi natin sinasabi na ang oras ay isa sa pinaka-importanteng bagay sa mundo. Kapag nagamit mo na, hindi mo na mababalik. Hindi ka makakabili sa tindahan o makakahanap sa may basurahan. Kaya nga lagi rin sinasabi na matuto ng “time management” diba?

Pero hanggang kailan? Hanggang kailan ka maghihintay? Gagagaya ka ba kay Juan Tamad sa kanyang pilosopiya sa buhay? Eh kailan ka gagalaw.. kapag huli na ang lahat? 

Wag mo na antayin na manyari yun. Gumawa ka na ng paraan habang maaga pa. Hindi ka uusad kung hindi ka maglalakad. Itapon na yang kaba. Isuka na ang hiya. At ihagis palayo ang katorpehan. Alam ko naman na hindi mo rin kaya na may kasama siyang iba.

Tandaan: Ang katinuan nawawala sa tao kapag tinamaan ng pag-ibig.

Kaya hindi mo rin masasabi na “Nag-iisip rin naman ako ano.”

Bakit Ang Hirap Umamin?

Umamin ng kasalanan. Umamin ng nararamdaman. Umamin ng sekreto.

Lahat ng pag-amin ang hirap gawin kahit na kadalasang sinasabi na “honesty is the best policy”. Siguro kasi ang pinaka puno’t dulo nito ay dahil takot tayong mahusgahan ng ibang tao.

Lalo na kapag aamin ka sa isang taong gusto mo, uunahin mo kasing isipin kung ano yung iisipin niya tungkol sa iyo.

Anong Lasa Ang Sabaw Mo?

Hindi talaga maiiwasan ang pagkasabaw ng utak ng mga estudyanteng may pasok ng sampung oras mahigit.

Ganito ang nanyayari kapag 7am-7pm kami.

Sa isang klase, PT2..

Sabaw moment 1: may mga damit na kailangan isuot para makapag-hubad. (Parang ang gulo.) O sige, ganito na lang. Tuwing papasok kami sa klaseng ito, meron akong 3 layers ng damit. 1st Layer: Panty at Bra, 2nd Layer: One-piece bathing suit at cycling shorts, 3rd layer: T-shirt at Jogging Pants. May pagkakataon kasi na kailangan namin tanggalin ang t-shirt o jogging pants para mai-expose ang katawan para sa demo.

Kaklase 1: Uy, may dala akong limegreen na bra.

Ako: O talaga? Wow. Sa akin kasi puti lang bra ko eh.

Kaklaseng bingi: Ako meron akong dalang colored pencils.

Guide Question: Paano maisusuot ang colored pencils bilang bra? Ibahagi sa klase kung ano ang pakiramdam kapag natutusok ka ng tip of the colored pencil kapag suot-suot ito.

Sabaw moment 2: Merong mga experiments na gagawin, kailangan tanggalin ang jogging pants. Ayoko mag-volunteer dahil hindi naman kagandahan ang katawan ko. 

Ako: Uy ikaw na. Sexy ka naman eh.

Kaklase 1: Oo nga ikaw, o kaya sila na lang o.

Kaklase 2: Ayoko nga, kayo na lang. Ayoko nga na ako lang mag-isa babae maghuhubad.

Kaklase1: Sige na, okay lang yan. Kayo na. Sporty naman kayo. Pare-pareho naman kayong ball players eh.

Ako: (May ibang naisip, tumawa na lang sa sarili.)

Guide Question: Ano ang “balls” na nilalaro nila? Masaya bang laruin ang mga ito? Ihalintulad ito sa pagkain ng saging.

Mga tao talaga kahit hindi artista pa-showbiz sumagot.

Sa umpisa.. “Wala, friends lang kami nun.”

Sa dulo.. “Wala, friends na lang kami nun.”

Anong mas masarap pakuluan? Ang Lagundi? O ang Malandi?

Hindi ko maintindihan yung mga taong tinatawag na nasa “loob ang kulo”. Yung totoo, para sa akin may pagka-ipokrita/ipokrito ang mga taong ganito. Kunwari ang bait-bait na hindi makabasag pinggan. Yung mga tipong andaming sinasabing masama o kaya naman andaming napupunang kaartehan tapos yun naman pala, sila mismo gagawa nun. Ayoko nung andaming tanong, andaming nanyayaring paglalagay ng sagot sa bibig mo pero sa totoo lang, hindi naman talaga nila alam kung ano ang totoong nanyari.

Wag makitid ang utak. Mahirap na, lalong hindi ka makakaintindi.

Lahat naman ng tao marunong magmahal. Ang dapat mong itanong ay kung marunong magseryoso.

Pero ang gulo rin, dapat kasi given na yun; na kapag nagmahal ka, seryoso.

Hindi Lang Ako ag Feeling Model

Pa-byahe ako papuntang Recto Station galing sa Espanya. Init, usok, araw, alikabok, trapik, halo-halo. Napatingin ako sa labas ng sinasakyan kong jeep. Sight-seeing kuno. Marami akong review centers na nakita para sa mga nagbabalak mag-boards.

Pero bakit ganun? Yung mga billboard na nakikita ko, akala mo ay isang ad para sa Natasha o Avon. O kahit anong hindi pa gaanong kilala na nagbebenta ng damit. Yung mga taong nagpo-posing ay parang mga model sa magazine.

Naaaliw lang ako, hindi ko makita yung koneksyon eh. Kumbaga, hindi mo naman makikita kung gaano katalino ang isang tao sa kanyang pisikal na kaanyuan. Hindi mo masasabi kung sino ang papasa sa sino ang babagsak sa kung anong isinusuot niya. Pero sa bagay, kanya-kanyang gimik naman yan. Hindi lang pala ako ang feeling model, pati rin sila.