Ano ba ang tingin mo sa sarili mo?

Iba-iba eh. Yung iba pakiramdam nila gustong-gusto sila. Mahal na mahal sila ng mga taong nasa paligid nila. Yung iba naman pakiramdam nila walang pakialam ang lahat sa kanya. Yung tipong kapag nawala siya, walang makaka-miss sa kanya. Hindi siya hahanap-hanapin.

Minsan akala mo lahat ng ginagawa mo wala lang sa kanya, yun pala pinahahalagahan niya rin lahat. Pwede rin naman na akala mo pinahahalagahan niya pero yun pala wala lang sa kanya.

Kailangan rin pala timbangin ang tingin o pagpapahalaga sayo ng tao. Para naman kahit mahirap, eh mai-lugar mo ang sarili mo.

Mahal mo ba siya talaga?

A psychological question, no name was mentioned. Suddenly someone came into your mind.

—Alam ko posibleng natanggap mo na itong mensaheng ito. Nung nabasa ko itong mensahe na to, hindi tao ang napunta sa utak ko. Kundi tanong. 

“Sino naman?”

Depende kasi ito sa tao. Kapag alam mong nagmamahal ka na ng tunay, wala nang iba ang papasok sa isip mo. Pero pwede rin naman manyari sayo yung nanyari sa akin. Kumbaga “break” muna sa pagmamahal. Pwede naman sigurong magpahinga sa pagmamahal diba? Nakakapagod din kasi.

Paalam

Para sayo pala ito.

Dalawang buwan. Hindi ko alam kung ano ba tayo nung dalawang buwan na iyon. Sabi mo kasi, hintayin natin na maging sigurado muna tayo sa isa't-isa. Pero hindi ko alam kung bakit sa paghihintay na iyon, biglang nawala lahat. Dati palaging ikaw ang iniisip ko. Sana ganito, sana ganyan, todo isip kung magiging ano tayo. Laging may oras, laging naghahanap ng oras. Lahat ng sinasabi binibigyan ng kahulugan para kiligin at mapasaya ang sarili.

Hindi ko alam kung naging totoo ka sa akin. Kung lahat ng sinabi mo, lahat ng ginawa mo ay bukal sa puso. Basta ako naging totoo ako sayo.

Kung tutuusin para tayong mga kaluluwang ligaw na naghahanap ng makakasama. Naging masaya ako nung mga panahon na iyon, yung tipong alam kong may naghihintay para sa akin. At ganun din naman ang sayo. Naghihintay rin ako.

Kapag nakikita ko kung anong mga sinasabi mo, hindi ako makapaniwala. Kasi hindi ko naman talaga nararamdaman ang mga iyon. Bumaba ang tingin ko sayo. Para kang isang cotton candy. Malaki nga, madami, sweet pero walang laman. Ganun din ang mga salita mo. Puro ambisyon, puro tamis, puro maganda ang naririnig ko. Pero hindi ko naman makita sa kung anong ginagawa mo.

Minsan talaga, hindi mo maiiwasan na magsawa sa kahihintay. Akala ko lang pala na mahal na kita. Hindi pala. Isang malaking kagaguhan lang ang lahat. Alam ko naman na ganun din ang naramdaman mo dahil kung hindi, sana hinahanap-hanap mo rin ako. Walang closure. Pero wala rin naman siguro talaga dapat.. dahil una pa lang, hindi naman tayo. Parang tayo lang.

Salamat at naging parte ka ng buhay ko. Habang tumatagal, lalong tumatatak sa isip ko na magkaiba ang mahal sa gusto. Pinamulat mo rin sa akin na hindi dapat sinasabi ang salitang "I love you" sa taong hindi mo ka naman sigurado kung mahal mo.

Take One! Shoot! Cut!

Scene 1: Exterior. Naglalakad si Georgina sa parking lot. Maganda ang suot. May gala. May party. May booking. Hawak ang pinakabagong modelo ng I-Phone. Kausap ang kaibigan na si Kimberly. Biglang may sumulpot na lalaki sa isang tabi, sabay bubulong at tututok ng baril. May kasamang ngiti. May kasamang tawa. Halatang-halata ang ka-demonyohan sa kanyang mga mata. Matutulala si Georgina. Nang makatakbo ang lalaki, saka matatauhan si Georgina at sisigaw. BLAH BLAH BLAH BLAH BLAH.

Busy kanina kaka-shooting. Pangalawang araw na at huling araw na ng shoot namin para sa isang pa-importanteng subject sa iskwela. Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ba talagang papel ko doon. O baka siguro isang epal na pumapapel at nagpapanggap na nagni-ninja. Basta natuwa ako nung sinabihan ako ng kaklase ko na "Mukha kang direktor." At yung tipong "Uy teka, yung direktor natin."

Natatawa ako na natutuwa. Dahil hindi naman lingid sa kaalaman natin na isa talaga akong babaeng malakas mangarap. Ang saya lang. Nae-excite talaga ako sa mga ganitong bagay. Pero hindi ko rin kasi siya magagawa ng pang-tunay na buhay dahil, isa akong terapista eh. Sa susunod na buhay na lang siguro, baka sakali.

Magpapapayat na Ako

Babala: Posibleng mainis sa mga mababasa kapag badtrip. Bukod doon, ang ilang mga ideya ay posibleng magpakita ng mga personal na isyu ng manununulat kagaya na lang ng insecurities at pagka-ambisyosa. Nga pala, normal na tao lang kasi ako.

Karamihan sa mga babae, gustong-gusto magpapayat. Hindi ko alam kung bakit ganun ang isipan ng mga kababaihan. Kahit payat naman, pakiramdam nila nag-sisigawan ang microfats nila. (Oo hindi mo naman kasi talaga kita ang taba dahil payat nga.)

Isa ako sa mga babaeng gustong magpapayat. Pero ako, totoo na may pagkataba. (Medium lang naman, pero mataba talaga. Natatakpan lang ng tamang pananamit.) Ewan ko ba pero hirap na hirap ako. Hindi ako makapag-exercise dahil nakakapagod. At hindi rin naman ako makakapag-diet dahil nakakagutom. Ito ang ilan sa mga dahilan kung bakit gusto ko na pumayat.

1. Mag-e-18 na ako, utang na loob. Napakalaki ng expectations ko sa mga babaeng mage-18. Pakiramdam ko kasi dapat may makita ka talagang pagbabago. Syempre magdadalaga na. Magma-mature na. Kumbaga parang isang bulate na magiging paru-paro at parang isang swan. Dapat mag-bloom na parang napakagandang bulaklak. Dapat wala na yung mga baby fats kasi nga 18 na. Hindi na baby. Paano mo matatawag na babyfats ang taba ng 18 year old na babae kung hindi na siya baby, malamang fats na lang. At hindi yun excuse. (Sa totoo lang, di ko rin naintindihan ang mga sinabi ko eh. :|)

2. Para makasuot na ako ng mga damit na cute a pwedeng bilhin sa Divisoria. Meron talagang mga cute na damit na benebenta dun. Yung mga pang-korean o kaya maski cute na t-shirt lang. Ang kaso hindi nga kasya sa akin. Masyado akong mataba para magkasya sa mga ganun. Alam mo yung tipong 100php lang yung t-shirt pero babayaran mo ay 120php dahil XL ang kukunin mo? Nakakalungkot isipin diba mga kaibigan? Charot! Yung mga shorts pa dun, ang mura. Kaso hindi rin ako kasya, pang mga sexy lang ang kasya sa ganun. Paano ako makakatipid kung puro XL na may extrang bayad ang bibilhin ko?

3. Para madali akong maakbayan. Kung iisipin mo, parang ang landi naman ng pangatlong rason ko ano? Pero para sa nanay ko yan. Kapag umaalis kasi kaming mag-ina at nagu-Ultimate Bonding Experience, naka-akbay siya sa akin. (PDA kaming magnanay eh. Pakibels mo.) Tapos lagi niyang sinasabi na ang lapad ko raw, mahirap akbayan. Kailangan ng full arm length to be able to make akbay to mehhh. (Ansave mo teh?!)

4. For Profession. Balang araw, magiging isang ganap na Licensed Physical Therapist ako. Syempre kailangan nasa kondisyon ang katawan ko. Paano ko mabubuhat ang mga pasyente kong sarili kong katawan ay hindi ko mabuhat hindi ba? Paano ko mabibigyan ng tamang exercise ang mga pasyente kung ako mismo hindi ko kayang gawin yun. Sa totoo lang, masyado akong mabilis hingalin. (Ito ata ang pinaka-valid reason ko.)

5. Para makapag-aral ng surface anataomy. Ito talaga. Kapag payat ka kasi makikita mo yung mga insertions ng tendons mo sa kamay mo. (Try mong lagyan ng tension ang kamay mo, may makikita kang mga thingy na nakakabit sa proximal part ng daliri mo.) Alam mo yung makikita mo yung mga insertions ng forearm muscles mo. Ako kasi hindi ko makita yung iba. Napaka-helpful nito kapag may practical exams kami. Example na lang na taong pwedeng pag-aralan ang surface anatomy ay si Manny Pacquiao. Talagang kitang kita mo yung Rectus Abdominis niya pati yung mga Serratus Anterior. Maski nga Serratus posterior kita mo na sa kanya. Lalo na yung Pectoral muscles. (Pasensya at nagsalita ng greek.)

6. Para manalo sa pustahan! Nako, sayang ang dalawang daan ko. :|

Masaya!

Minsan may mga bagay o panyayari sa buhay na pinapangarap mo lang. Tapos magugulat ka, mabibigla ka kasi posible pala na magkatotoo ang mga iyon. Siguro nga, lahat naman ng bagay na hihilingin mo, maiibibigay sayo sa tamang panahon. Hindi man ngayon, bukas, o sa susunod na taon, tiyak na makakamit mo rin ang mga ito.

Minsan kasi kapag hindi natin nakukuha yung mga bagay na gusto natin, nalulungkot tayo kaagad. Nagagalit at naawa sa sarili. Pero hindi pala dapat ganun. Imbis na magmukmuk at umiyak ng buong magdamag, dapat gumawa at mag-isip para maabot ang mga iyon.

Sana talaga. Sana. Sana. Sana makuha ko na. 

Video Blog! First Entry.

Kwentong Kalyo

Yan ang mga kamay ko. Ampanget. Punong-puno ng kalyo. Magaspang. Bitak-bitak ang balat. Maraming istorya ang kamay na yan.

Second year Highschool ako nun. Kumain kami sa foodcourt ng SM Cubao. May tumutugtug na dalawang lalaking nagbebenta ng gitara. Naiinggit ako. Gusto ko din matuto niyan. Sa halagang 999 piso, nakabili ako ng isa. Yung kulay pink.

Bumili ako ng songhits na tig-50 pesos. Ayos lang, marami namang kanta. May chord chart pa. Unang-una kong natutunan nun, NARDA by KAMIKAZEE. Tuwing hapon, pagdating ko ng bahay, tutugtog na ako. Mage-ensayo. Para gumaling. Bawat araw, bawat pagtugtog, hinihiling ko na sana magkaroon na ng kalyo yung mga daliri ko. Masakit kasi. Mahapdi. Pero tulad ng sabi ng karamihan, "No Pain, No Gain." Hanggang sa kahit papaano, masasabi kong gumaling ako.
Meron pang ibang istorya yang mga kalyo ng kamay ko.

May mga pagkakataon na kapag wala akong magawa, binabalatan ko na lang yung kamay ko. Wala lang. Gusto ko lang.

Naalala ko rin dati, meron akong nagustuhan na isang gitarista ng hindi sikat na banda. Nagsisimula pa lang sila nun. Metal ang tugtugan nila. Ewan ko ba, pero para akong tanga nun. Inaya niya ako manuod ng tugtog nila. Sumama naman ako. Tapos nung byahe na, pinakita ko yung kalyo ko. Pinakita rin niya yung kalyo niya. Pero mas magaspang yung sa akin, sabi niya kasi nilalagyan daw niya ng lotion yung mga kalyo niya sa kamay. Lagyan ko rin daw yung akin.

Yun pa lang naman. Pero sigurado akong kasabay ng pagtanda ko, dadami rin ang kwentong kalyo ko.

"Putang Ina! Yung Kotse ko!"

Pagkatapos ng pagpapakasasa sa walang katapusang action potential, Sodium potassium pumps, OINA, Brachial Plexus at kung ano-ano pa habang umiinom ng Kape with Cinammon (Ginaya ko yung sa commercial.), medyo nakahinga na ako ng maluwag. Meron pa kaming exams pero sakto lang, di na gaya nung mga nauna tulad ng Ana at Physio. Buti naman kahit papaano, medyo makakatulog na ako ng maayos.

Practicals kanina, masaya ako kasi hindi masyado sumakit yung ulo ko. Hindi ko alam kung papasa ba ako o kung lalagpak sa resulta, basta kahit papaano medyo okay naman siguro. Mas okay ako kesa sa pinakauna namin na practicals, pwedeng hawakan yung mga cadaver. Yun nga lang, minsan may mga pagkakataon na masarap sigawan ng “Excuse me” yung ibang kaklase ko. Tumatakbo kasi yung oras, hindi lang naman sila yung tumitingin sa part nila. (1:2 kasi. Isang cadaver, dalawang estudyante.)

Badtrip lang kanina, nasira na naman yung sapatos ko. Wagas. Literal na nabutas yung sapatos ko. Bumili na lang ako ng tsinelas sa may overpass. 50php lang, sayang pero pwede na rin. Ikumpira mo na lang kapag naglakad ako pauwi habang nakayapak. Medyo maulan pa kanina, kabadong kabado ako dahil pag ako sinwerte, patay na talaga yung sapatos ko. Malamang sa malamang, hindi pa ako nakakalayo nag-hiwalay na yung mga materyales ng sapatos ko.

Pagtapos ng araw sa iskwela, diretso sa Gateway. Nuod ng sine. Oo, raks eh. May exam pa bukas pero nanuod pa ako. (About Marriage lang naman, paiiralin ko na lang ang pagka-echosera ko tungkol sa mga ganyang usapin.) Ang Babae Sa Septic Tank. Natuwa ako. Sobra. Unang beses kong makanuod ng Indie. Astig. Lalo na yung eksenang may nagyayabang na direktor. (Nakarelate ako kasi totoo nga naman na may mga ganung klaseng tao. Sobrang lakas ng hangin. Sobrang laki ng ulo.) Pero pinakamalakas na impact sa akin yung “Putang Ina! Kotse ko!” Dun talaga. The best. Ramdam ko eh. Tipong “I Feel You”.

Naalala ko kasi yung pakiramdam na sobrang saya mo na. Pakiramdam mo puro “Wohhhhoooooo!” na lang. Tapos bigla kang babasagin ng mga nakakayanig na panyayari. Sakit nun pre. Ganun din naramdaman ko nung nadukutan ako ng cellphone nung nanuod ako ng gig. Pero ganun talaga eh, tsambahan lang yan.

Nuod muna ako Biggest Loser Pinoy Edition. Baka sakaling pumayat ako kagaya nila.

"Putang Ina! Yung Kotse ko!"

Pagkatapos ng pagpapakasasa sa walang katapusang action potential, Sodium potassium pumps, OINA, Brachial Plexus at kung ano-ano pa habang umiinom ng Kape with Cinammon (Ginaya ko yung sa commercial.), medyo nakahinga na ako ng maluwag. Meron pa kaming exams pero sakto lang, di na gaya nung mga nauna tulad ng Ana at Physio. Buti naman kahit papaano, medyo makakatulog na ako ng maayos.

Practicals kanina, masaya ako kasi hindi masyado sumakit yung ulo ko. Hindi ko alam kung papasa ba ako o kung lalagpak sa resulta, basta kahit papaano medyo okay naman siguro. Mas okay ako kesa sa pinakauna namin na practicals, pwedeng hawakan yung mga cadaver. Yun nga lang, minsan may mga pagkakataon na masarap sigawan ng “Excuse me” yung ibang kaklase ko. Tumatakbo kasi yung oras, hindi lang naman sila yung tumitingin sa part nila. (1:2 kasi. Isang cadaver, dalawang estudyante.)

Badtrip lang kanina, nasira na naman yung sapatos ko. Wagas. Literal na nabutas yung sapatos ko. Bumili na lang ako ng tsinelas sa may overpass. 50php lang, sayang pero pwede na rin. Ikumpira mo na lang kapag naglakad ako pauwi habang nakayapak. Medyo maulan pa kanina, kabadong kabado ako dahil pag ako sinwerte, patay na talaga yung sapatos ko. Malamang sa malamang, hindi pa ako nakakalayo nag-hiwalay na yung mga materyales ng sapatos ko.

Pagtapos ng araw sa iskwela, diretso sa Gateway. Nuod ng sine. Oo, raks eh. May exam pa bukas pero nanuod pa ako. (About Marriage lang naman, paiiralin ko na lang ang pagka-echosera ko tungkol sa mga ganyang usapin.) Ang Babae Sa Septic Tank. Natuwa ako. Sobra. Unang beses kong makanuod ng Indie. Astig. Lalo na yung eksenang may nagyayabang na direktor. (Nakarelate ako kasi totoo nga naman na may mga ganung klaseng tao. Sobrang lakas ng hangin. Sobrang laki ng ulo.) Pero pinakamalakas na impact sa akin yung “Putang Ina! Kotse ko!” Dun talaga. The best. Ramdam ko eh. Tipong “I Feel You”.

Naalala ko kasi yung pakiramdam na sobrang saya mo na. Pakiramdam mo puro “Wohhhhoooooo!” na lang. Tapos bigla kang babasagin ng mga nakakayanig na panyayari. Sakit nun pre. Ganun din naramdaman ko nung nadukutan ako ng cellphone nung nanuod ako ng gig. Pero ganun talaga eh, tsambahan lang yan.

Nuod muna ako Biggest Loser Pinoy Edition. Baka sakaling pumayat ako kagaya nila.