Salita Vs. Gawa

Nagkalat ang mga jokes tungkol sa girl/boy sa mga text messages. Merong isa na tumatak sa isip ko.. Parang ganito pero hindi ito yung eksakto..

Boy: Kukunin ko ang buwan at araw para sayo, tatawirin ko ang bundok makapunta lang sa inyo, lahat kaya ko gawin basta para sayo.

Girl: O talaga?

Boy: Oo naman, ikaw pa eh mahal na mahal kita.

Girl: Hahaha. Ang drama mo naman. Nga pala, mamaya pala punta ka dito sa bahay. Pinapapunta ka ni Mama.

Boy: Uhmm. Pwedeng sa ibang araw na lang? Umuulan kasi eh.

Pinagtatawanan natin yung lalaki. Nilalait-lait. Sinasabihan ng “Muntanga lang.” Oo, totoo naman talaga. Walang mali dun. Pero hindi rin natin naiisip na halos lahat naman ng tao ganito eh.

Wala yan sa kasarian, wala yan sa edad, wala yan sa kung mayaman o mahirap, sa may pinag-aralan o sa wala, mapabakla o mapatomboy. Minsan talaga magaling lang ang tao sa salita pero mahina sa gawa.

Ilang beses mo nang narinig ang sarili mo na nagsasabi ng “Mag-aaral na talaga ako. Gagalingan ko na talaga sa exams.” Pero ano nanyayari? Tapos na ang taon, ganun pa rin ang sinasabi mo.

Ilang beses mo nang sinabi sa karelasyon mo na “Hindi kita iiwan. Mahal na mahal kita.” Pero ilang araw, linggo, buwan, o taon.. Biglang manlalamig ka, magsasawa tapos ano? Maghahanap ng iba.

Ilang beses mo nang sinabi na “Hindi na talaga ako iinom/magyoyosi”. Pero pagdating ng buwan sa ulap, hawak-hawak mo alak. Pagkatapos kumain, sigarilyo ang hawak.

Ilang taon mo nang naging New Year’s Resolution ang pagpapapayat. Lagi na lang nauuna sa listahan mo yun, walang sawa. Wagas eh. Pero hanggang ngayon wala pa rin nagbago sa timbang mo.

Dito pa nga lang sa internet, may ganito ng nanyayari. Ilang beses mong sinabi na magla-log out ka na bago ka maka-log out talaga? Sabi mo isang oras ka lang na magi-internet pero inabot ka na ng buong araw.

Aminin natin, mahirap naman talagang pangatawanan kung ano yung lumalabas sa bibig natin. Siguro nauunahan lang ito ng pagsasalita kesa sa pag-iisip. Kaya nga sabi nila, wag ka gagawa ng isang pangako kung alam mong masaya ka. At wag ka rin gagawa ng desisyon kapag galit ka. Kasi kapag sinabi mo, sinabi mo. May mga taong umaasa sa binitawan mong mga salita kaya dapat patunayan mo talaga.

Babaeng Aso

HINDI KO NILALAHAT, KARAMIHAN LANG.

“Bakit ang mga lalaki, hindi nakaka-detect ng BITCH?”

Isang tanong na paulit-ulit na naglalaro sa isip ko. Malamang karamihan ng babae hindi rin nila ito matanggal sa isip nila. Maliban na lang kung sila mismo ang Bitch na tinutukoy ko.

Ewan ko lang, pero pakiramdam ko napakahina ng radar ng mga lalaki sa mga ganitong babae. Alam naman nating lahat na “looks”ang unang tinitignan ng mga lalaki sa isang babae. Wag nang umapila dahil lahat naman ng tao ay yun ang unang tinitignan kaya nga dapat lagi kang presentable diba?

Pwet, check. Boobs, check. Flawless skin, check. Soft hair, check. Sexy body, check. Ayan ang iilang katangian na gustong-gusto ng mga lalaki sa isang babae. Pero wag ka, dahil ito rin ang kadalasang katangian ng ilang mga bitch sa mundo.

Sila yung mga tipong “Ang ganda niya, kaso ang pangit ng ugali” na mga babae. Pansin ko, puro babae lang ang nakakapagsabi ng ganun. Kasi deadma lang yun sa mga lalaki. Tapos “Insecure” ang bansag ng mga lalaking napapaikot ng bitch sa mga babaeng nakakapansin ng kapangitan ng ugali. Manhid ba sila? O sadyang malakas ang atraksyon sa mga ganito?

Hindi ko rin alam kung ano ba talaga ang tunay na rason kung bakit ganito. Basta gusto ko lang sabihin na hindi sa pisikal na lebel makikita ang kabutihan ng isang tao. Hindi lahat ng maganda sa paningin, pati sa kalooban maganda rin.

Kapag Sinabi Kong Nagsisinungaling ako, Singungaling ako.

Sabi nga nila, sa isang maliit na bagay nagsisimula ang lahat.

Tulad na lang ng isang kindat ng lalaking pumoporma sa type niyang babae. Pagkaraan ng ilang buwan, sila na. Tulad ng paghithit ng sigarilyo sa banyo ng isang iskwelahang pang hayskul, na nauwi sa pagyoyosi tuwing pagkatapos kumain. Tulad ng pagtikim sa inumin ng kaibigan mong B.I., na nauwi sa gabi-gabing inuman. Tulad ng aksidenteng pag-click ng link sa internet, na nauwi sa araw-araw na pagbubukas ng isang pornsite. Tulad ng simpleng halik, na nauwi sa maselang pagbubuntis. Tulad ng pag-check ng e-mail, na nauwi sa limang oras na pagta-tumblr. Tulad ng pagkakaroon ng crush, na nauwi sa wagas na pagmamahal.

Ganun din ang pagsasabi ng hindi totoo, sa kung ano ang totoo. Sa mga maliliit na kasinungalingan lang nagsisimula ang lahat. Hindi mo namamalayan na nagiging malaki na ito. Yung tipong pwede ng bumutas sa tiwala ng isang tao. Patong-patong na at nakaka-praning. Hanggang sa hindi mo na matanggal sa isip mo kung ano yung mga susunod mong sasabihin. Dapat kabisado mo lahat, para lusot lang ng lusot.

At kapag kasing laki na ng Earth ang kasinungalingan na iyon, dito mo mararamdaman na parang wala ka ng kakampi. Yung tipong kahit anong isip mo sa mga bagay-bagay, kahit anong halungkat mo sa bawat sulok ng isip mo.. Puro “Nako, patay ako.” ang lalabas. 

Siguro kapag umabot ka sa puntong ganito, mas mabuti na rin na aminin mo na lang lahat. Alam mo naman kasi na ikaw ang mali. Siguro dala na rin ng maling desisyon, kalituhan, kagaguhan o sadyang katangahanlang pero hindi iyon rason para ipagpatuloy mo pa ang kamalian na nagawa mo. Mas maganda kung ihihinto mo na lang at itama ang mga ito kesa dagdagan mo pa. Habang tumatagal kasi, habang pinagtatakpan mo ang kasalanan mo, mas lalong guma-grabe. Imbis na lumiit, lalong lumalaki.

Hindi pa naman siguro huli ang lahat para sabihin kung ano ang totoo. Meron pa ring mga tao sa paligid mo na tatanggapin ka ulit, papatawarin at mamahalin ka parin tulad ng dati.

RF: Hindi lahat biro sa akin.

Marunong din ako mag-seryoso. Malay mo seryoso na ako hindi ko lang pinapahalata para hindi mapahiya. :”>

Alam natin na hindi maganda kapag pinapangunahan ang mga manyayari sa mga susunod na araw, buwan o taon. Pero mas maganda rin kapag naiisip mo ang mga ito kahit papaano.

Kaya nga lahat tayo nagsisikap na mag-aral at naghahangad na makapagtapos dahil alam natin na makakatulong ito para sa kinabukasan natin.

Mahal ng Trip

Alam naman nating lahat na mahirap makakuha ng pera. Hindi siya pinipitas sa mga puno, binubungkal o pinupulot. Kailangan paghirapan, kailangan magsipag. Paano ba yan? E magastos tayo.

Oo, mga kabataan ngayon, malakwatsa talaga. Kahit saan mall ka pumunta, ang daming bagong gimik. May Timezone, Sine, Lasertag, Bowling, Iceskating, Karaoke, Bar, Gig, Eat all you can, Ocean Park, Enchanted Kingdom, basta kung ano-ano pa. Madami dyan kung tutuusin. Talagang pambarkada.

Aminado ako, nae-excite ako sa mga ganito. Pag gusto ko gusto ko. Pag may pera, meron talaga. Pero alam ko na hindi ako mayaman at lalong hindi ako mag-aastang mayaman. Hindi ako yung tipong makikisabay sa mga taong hindi ko naman talaga kayang sabayan. Bakit ko ipipilit? Magmumukha lang akong tangang kawawa.

Ang punto ko lang..  Ayoko ng mahal ang trip.

Marami naman pwedeng gawin na enjoy kahit hindi masyadong mag-aksaya ng pera. Simple lang naman, para sa akin ayos na yung pupunta ka sa bahay ng barkada mo tapos tambay. Usap-usap. O kaya nuod ng DVD at kumain ng tsisirya. Maglaro ng truth or dare extreme version at magtatatawa hanggang sa matae ka. Ayos na sa akin yun ganun.

Pwede rin naman na mamasyal sa mga park o kaya maski sa UP. Libot. Lakad. Kwentuhan. Manuod ng live version ng mga “buhay ng tunay na tao” sa tabi-tabi. Uupo, magtatawanan. Tamang trip. Kain ng isaw o kaya kwek-kwek sa kanto. Inom ng softdrinks na nakasupot. Ayos na sakin. Swak na.

Ang sa akin lang naman, makasama ko yung mga taong gusto kong makasama. Di na importante magpa-sosyal o magpa-mahal ng trip. Ayos na ako, basta kasama ko lang yung mga taong nagpapasaya sa akin.

LDR

Tamang tao. Tamang edad. Tamang panahon. Tamang pagkakataon. Yun nga lang.. Maling lugar. Bakit nga ba may “Wrong Distance Relationship”?

Gusto mo na nga yung tao. Hindi lang gusto, mahal mo pa. Tapos gusto ka rin niya. Tipong hindi na siya magiging masaya kung hindi ka niya makakausap. Sakto rin naman yung edad mo kasi meron ka ng sariling isip at pananaw. Good timing din kasi pareho niyong gusto ang isa’t isa. Yun nga lang, magkalayo kayo.

Kumbaga sa Pilipinas, nasa Batanes ka. Tapos siya nasa Jolo. Eh buti sana kung ganoon, eh pano kung nasa magkabilang sulok kayo ng mundo? Advisable ba ito?

Para sa akin kasi mahirap pumasok sa ganitong relasyon. Lalo na kapag sa internet mo lang siya nakilala at hindi pa kayo nagkikita. Hindi mo naman kasi lubusan na makikilala ang isang tao maliban na lang kung makakasama mo siya. Depende rin siguro kung anong level ng “ka-seryosohan” ang gusto mo. Kasi hindi naman pwede na buong buhay mo, aasa ka lang sa internet. Meron kang buhay sa labas ng mundong ito.

Basta pag-isipan na lang ng mabuti. Kasi kahit lahat ng nabanggit sa umpisa ay tama pero kung ang isa ay mali, mali na rin lahat eh.

Sa susunod, kapag alam mong mapapalapit ka sa isang tao, iwasan mong gawin siyang sentro ng buhay mo. Mahihirapan ka kasing buuin ang mundo mo, oras na mawala siya sa tabi mo.

On Courtship

Ang init buong maghapon. Walang magawa. Unlimited Text. Walang ka-text, mag-GM ng quote.

Ang mga lalaki, laging nagtatanong.. 

“May pag-asa ba ako kung liligawan kita?”

Bakit ganon lagi nilang sinasabi? Hindi ba nila pwedeng sabihin na..

“Liligawan kita, sagutin mo man ako o hindi. Papatunayan ko lang na mahal talaga kita. :D”

Hindi ko akalain na may iilang magre-react. Siguro bored rin lang sila.. Isa sa mga kaibigan ko nagtanong sa akin.

“Eh bakit may mga babaeng nagpapaligaw, pero hindi ka naman sasagutin?”

Ewan ko lang, magsasabi lang ako ng opinion ko ah. Para sa akin kasi, kapag nanliligaw ka hindi pa sureball yun. Kasi kaya ka nga nanliligaw para mahuli mo yung puso niya eh. Syempre nagpapaligaw siya para makilala ka niya. May chance kung may chance pero syempre may mga ibang bagay rin na iniisip. Paano kung through the process ng panliligaw mo, may na-realize siya tungkol sayo o tungkol sa sarili niya? 

Kasi ang panliligaw parang sugal eh. May swerte, meron din naman malas. Hindi sa lahat ng “May I Court You?” eh panalo, minsan talo rin. Eh ganun talaga ang buhay, wala tayong magagawa.

Pera! Pera!

Isang pag-uusap ng dating magkasintahan.

“Ganun ba? Basta magkikita at magkikita pa rin tayo hanggat may buhay. Kung ipapanganak uli ako, at magkikita pa tayo, gugustuhin mo pa ba uli ako?”

“Drama ka pa rin.”

“Sige na..”

“Kapag may pera ka na.”

“Kapag may isang milyon ako, pakakasal ka na sa akin?”

“Maliit yun. Dapat dolyar.. Kahit na nga..”

“Pera talaga. Pera-pera na lang lahat ngayon.”

“Depende sa kung paano mo ito ginagamit, saan mo gagamitin. Alam mo namang hindi ako mukhang pera, pero dapat may pera.”

Kung nabasa mo na ang libro ni Genevieve L. Asenjo na pinamagatang..    

”Lumbay ng Dila”, 

alam mong si Ishmael Onos at si Sadyah Zapanta Lopez ang nag-uusap.

Gusto ko lang i-share at sabihin ang pananaw ko sa pag-uusap ito. Sa panahon ngayon, ganito naman na talaga. PERA. Isang napaka makapangyarihan na bagay na posibleng bumuo o sumira ng buhay mo. 

Mataas ang tingin sa iyo kapag marami ka nito. Sa katunayan, pinapalabas pa nga sa telebisyon kung gaano kaluho ang mga taong meron nito. Kanina saMel and Joey, ang gara ng mga pinakita nila. Mga hotel na tipong isang tulugan mo lang, nagkakahalaga na ng mahigit isang daang libo. Mga bag na ang presyo ay pwede ng pandagdag bayad sa utang ng bansa. Mga sapatos na ang halaga ay pwede ng magpakain ng isang libong pamilya na mahihirap. Mga aso na sobrang inalaagaan, mas masarap pa ang mga ulam kesa sa ibang tao sa lansangan, kung iisipin mo.. sana naging aso ka na lang.

Kanina nga, habang nagse-sermon ang pari sa kanyang misa, pera na naman ang usapan. Totoo naman kasi na ang batayan ngayon ng pagiging maunlad ng isang tao ay ang kayamanan nito. Halos lahat rin ng krimen dito sa mundo, ang punot dulo ay pera. Kailangan mo kasi ito para mabuhay ka dito sa mundong ibabaw, pag meron ka nito.. May karapatan kang huminga at gumising sa bawat pagsinag ng araw, pero kung wala.. Edi wala ka ring karapatan..

Pero hindi dapat ganun ang maging pananaw natin, marami pa rin kasing bagay na hindi nabibili ng pera.